Baltische Mantelmeeuw 0 · 0 · 52

Broedt in Oost- en Noord-Zweden, Noord-Estland en Finland tot zuidelijke Witte-Zeekust; overwintert rond de Rode Zee en in Oost-Afrika

Baltische Mantelmeeuw eind jaren 1990 soortstatus maar wordt tegenwoordig weer als conspecifiek beschouwd met Kleine Mantelmeeuw L fuscus graellsii . Tot c 1990 bestond er een voortdurende terugloop in het aantal broedparen van dit taxon zodat dit de enige bedreigde grote meeuw van Europa was. Over het voorkomen van dit taxon in Nederland bestaat nog steeds onduidelijkheid als gevolg van verwarring in het veld met de donkerste Kleine Mantelmeeuwen L f intermedius . Voornamelijk ringterugmeldingen worden geacht betrouwbaar te zijn maar ook hierbij dat sommige ringterugmeldingen een mate aan onzekerheid met zich meedragen als deze exemplaren afkomstig zijn uit gemengde broedkolonies waar ook andere soorten grote meeuwen broedden. Hierdoor bestaat de kans dat geringde kuikens foutief gedetermineerd zijn. Dankzij nieuwe inzichten over herkenning van met name onvolwassen vogels zijn in 2001-15 liefst 35 exemplaren aanvaard, gemiddeld meer dan twee per jaar, hetgeen aangeeft dat het taxon minder zeldzaam is dan in de vorige eeuw gedacht. Omdat alleen geringde vogels uit zuivere kolonies en onvolwassen exemplaren in een bepaald ruistadium met voldoende zekerheid te determineren zijn ligt het werkelijke aantal waarschijnlijk hoger dan het aantal gemelde gevallen. Mede daarom wordt de ondersoort sinds 1 januari 2020 niet meer beoordeeld door de CDNA.